Απώλειες Μνημονίου...

Με τον Νίκο ήμασταν φίλοι από το 1990. Πρωτοετής εγώ στο πανεπιστήμιο στο 4ο έτος εκείνος. Η ειρωνεία είναι ότι μας γνώρισε αυτό που τελικά τον έκανε να μην σηκώνει το τηλέφωνό του σε μένα. Η πολιτική, τα κόμματα οι παρατάξεις το μνημόνιο. Μαζί αν και όχι πάντα από πολύ κοντά περάσαμε πολλά. Σπουδές, σχέσεις, αλητείες αντρικές, ποτά, χαρές, λύπες, θανάτους και πολλά άλλα μικρά η μεγαλύτερα. Τα δύο τελευταία χρόνια όμως μετά από κάθε καφέ που πίναμε η αίσθηση ήταν η ίδια. Διαφωνούσαμε σε πολλά αν όχι σε όλα τα οποία συνέβαιναν στον τόπο μας. Αυτός με μια ρομαντική και αγωνιστική διάθεση έλεγε όχι σε όλα. ΚΚΕ γαρ. Εγώ από την άλλη έλεγα ότι δεν μπορούμε να πάμε άλλο έτσι, χρειάζονται αλλαγές. Δεν λέω ότι εγώ είχα ή έχω δίκιο. Ίσως εκείνος έχει. Αλλά εγώ ποτέ δεν έβαλα τα λεγόμενά μου πάνω από αυτόν. ¨οσπυ