Έρχεται άραγε το πλήρωμα του χρόνου;

Ίσως είναι απλά ζήτημα χρόνου.....Θα δείξει...

Αύριο....

Αύριο είναι Παρασκευή. Κάποιοι θα έρθουν για τελευταία φορά στην δουλειά...Κρίμα. Ποιός θα νοιαστεί γι' αυτούς; Για τις ανάγκες τους, για τις υποχρεώσεις τους, για τις οικογένειές τους; Ποιός; Μάλλον κανείς. Απλά όλοι εμείς οι άλλοι, θα λυπηθούμε άλλα και κάπου μέσα μας θα χαιρόμαστε, όχι γιατί φεύγουν αυτοί, απλά γιατί μένουμε εμείς. Μέχρι την άλλη Παρασκευή.

Άραγε πως κάποιος λέει οτι έιναι ευτυχισμένος ενώ...

Πώς κάποιος μπορεί να ισχυρίζεται ότι είναι χαρούμενος και ευτυχισμένος, ενώ στην πρώτη δυσκολία να σκέφτεται πως θα είναι η ζωή του την επόμενη μέρα; Καν αν δεν είναι πραγματικά ευτυχισμένος, γιατί κρύβεται πίσω από χαζά στερεότυπα και καταπιέζει τον ευατό του; Που θα τον οδηγήσει αυτό; Πώς μπορείς να λές είμαι χαρούμενος ενώ σκέφτεσαι πως θα ήσουν αν ήσουν μακρυά από όλα και όλους αυτούς...Τι ψεύτικος κόσμος είναι αυτός;

Όταν.....

Όταν παίρνω το κορμί της στα χέρια μου...ο κόσμος είναι δικός μου....όταν μου χαμογελά τα αστέρια κατεβαίνουν στην Γή. Μπορώ να κάνω πράξη τα πάντα γι ' αυτήν...Για το χαμόγελό της, για το γέλιο της για το κλάμα της...Αχ τι ευτυχία Θεέ μου....

Σ΄ευχαριστώ μωράκι μου.....