Αχ Μάνα....

Βαρέθηκα.....

Νομίζω ότι βαρέθηκα...Δεν μπορώ άλλο αυτήν την αμφισβήτηση και αυτήν την κατάσταση.Νομίζω ότι είμαι πλέον πολύ μεγάλος για να ανέχομαι όλα αυτά και πάνω από όλα δεν μου αξίζουν και δεν πρέπει να τα δέχομαι....Άκου κακότροπος...Ποιός εγώ που δίνω τα πάντα.Τελικά ίσως δεν είναι και πολύ σωστό να τα δίνεις όλα...θα έρθει η στιγμή που θα φανείς "λίγος"......Θα δούμε, αλλά νομίζω ότι είναι μονοδρομος...

Πάλι τα ίδια....

Δεν ν φαίνεται να αλλάζει κάτι...Το άσχημο είναι ότι σε κάθε στραβή, εγώ σκέφτομαι πως θα είναι η επόμενη μέρα...Άραγε φτάνω στα όριά μου; Το κακό είναι ότι αρχίζει να μου αρέσει η ιδέα της "ελευθερίας", άσχετα αν με πληγώνει το ενδεχόμενο να "χάσω" την πριγκήπισσά μου...Μακάρι η Παναγιά να μου δείξει τον δρόμο.....

Άγνωστο....

Ακόμα και σήμερα είναι άγνωστο τι θα γίνει.Μια τα πράγματα είναι καλά, μια είναι έτσι και έτσι ....Δεν μπορώ να πω με σιγουριά που πάμε.Ελπίζω μόνο να μην έχω κάνει τόσο μεγάλο λάθος...

Έρχεται άραγε το πλήρωμα του χρόνου;

Ίσως είναι απλά ζήτημα χρόνου.....Θα δείξει...

Αύριο....

Αύριο είναι Παρασκευή. Κάποιοι θα έρθουν για τελευταία φορά στην δουλειά...Κρίμα. Ποιός θα νοιαστεί γι' αυτούς; Για τις ανάγκες τους, για τις υποχρεώσεις τους, για τις οικογένειές τους; Ποιός; Μάλλον κανείς. Απλά όλοι εμείς οι άλλοι, θα λυπηθούμε άλλα και κάπου μέσα μας θα χαιρόμαστε, όχι γιατί φεύγουν αυτοί, απλά γιατί μένουμε εμείς. Μέχρι την άλλη Παρασκευή.