Βιβλίο....

Πόσο όμορφη συντροφιά είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο.Παρέα με τις σκέψεις και τις ανησυχίες που γεννάει η ανάγνωσή του..Λέξεις που τρέχουν πάνω στο χαρτί και στο μυαλό αυτού που τις μοιράζεται με τον συγγραφέα...

Ποιός μπορεί να τo κάνει έτσι αψήφιστα....

Νηνεμία...Λίγο πριν την καταιγίδα;

Οι μέρες περνάνε σχεδόν ειδυλλικά...Είναι να απορεί κανείς, αλλά ας περιμένουμε να δούμε γιατί καμμια φορά πριν την καταιγίδα υπάρχει ηρεμία. Και η καταιγίδα αυτή ίσως είναι καταστροφική και με τεράστια δύναμη καταστροφής. Άλλωστε για να οικοδομήσεις κάτι νέο και καλύτερο ίσως χρειάζεται να γκρεμίσεις....Θα δούμε, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θέλω να στερηθώ την μικρή μου πριγκίπισσα...Αλλά καμμιά φορά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Αχ Μάνα....

Βαρέθηκα.....

Νομίζω ότι βαρέθηκα...Δεν μπορώ άλλο αυτήν την αμφισβήτηση και αυτήν την κατάσταση.Νομίζω ότι είμαι πλέον πολύ μεγάλος για να ανέχομαι όλα αυτά και πάνω από όλα δεν μου αξίζουν και δεν πρέπει να τα δέχομαι....Άκου κακότροπος...Ποιός εγώ που δίνω τα πάντα.Τελικά ίσως δεν είναι και πολύ σωστό να τα δίνεις όλα...θα έρθει η στιγμή που θα φανείς "λίγος"......Θα δούμε, αλλά νομίζω ότι είναι μονοδρομος...

Πάλι τα ίδια....

Δεν ν φαίνεται να αλλάζει κάτι...Το άσχημο είναι ότι σε κάθε στραβή, εγώ σκέφτομαι πως θα είναι η επόμενη μέρα...Άραγε φτάνω στα όριά μου; Το κακό είναι ότι αρχίζει να μου αρέσει η ιδέα της "ελευθερίας", άσχετα αν με πληγώνει το ενδεχόμενο να "χάσω" την πριγκήπισσά μου...Μακάρι η Παναγιά να μου δείξει τον δρόμο.....

Άγνωστο....

Ακόμα και σήμερα είναι άγνωστο τι θα γίνει.Μια τα πράγματα είναι καλά, μια είναι έτσι και έτσι ....Δεν μπορώ να πω με σιγουριά που πάμε.Ελπίζω μόνο να μην έχω κάνει τόσο μεγάλο λάθος...